ندانم با درختان نسبتم چیست

شناسا اند درفکرم ولی کیست

کشانندم به خود با سیب و انگور

که ”ژن”داریم باهم درصدی ، بیست

درخت ای هم زمین بی زیانم

بگو حرفی ، رفیقِ بی زبانم

سکوت تو بسی فریاد دارد

بخوان ای هم نوای بی امانم

درختانی لب جو را که  شانده

چنارو تاک و ناجو را که شانده

کناری جو نشسته نازنینی

ولی این چشم آهو را که شانده؟

به مثل خواب بودم یک زمانی

به زیرآب بودم یک زمانی

من از خورشید شاید پاره گشتم

ویا مهتاب بودم یک زمانی

دواندی در سرم اندیشه ات را

رساندی در دل من ریشه ات را

خریدارت شدم با قلب و جانم

براندی مفت  عاشق پیشه ات را